Radyo ve Televizyon Haberciliği - Mert, Sibel (Temel Gazetecilik Kavramlar, Teknikler, Yenilikler, 2024)
Matbaanın icadından sonra, özellikle basın süreçlerinin gelişmesi ve yaygınlaşmasıyla kitlesel haberciliğinin önemi artmış, 20. yüzyıla gelindiğinde görsel-işitsel kitle iletişim araçları sayesinde çok geniş kitlelere haber erişimi sağlanmıştır. Radyonun icadı kitle iletişim araçlarının bir dönüm noktasıdır. Radyo yayınlarının aynı anda birçok insana hitap edebilme özelliği, onun kısa zamanda toplum içerisinde en çok kullanılan kitle iletişim aracı olarak yer almasını sağlamıştır. Radyo yayınları özellikle 1920’li yıllara kadar işitsel bir kitle iletişim aracı olarak dönemin en popüler kitle iletişim aracı olarak karşımıza çıkmaktadır. Kitle iletişim araçlarının temel işlevlerinden biri olan haber alma işlevi, radyo haberciliğinin temel prensiplerini ortaya koyarak diğer kitle iletişim araçlarına örnek oluşturmuştur.Görsel- işitsel bir kitle iletişim aracı olarak televizyonun, 19. yüzyılın sonlarına doğru farklı ülkelerdeki birçok bilim insanı tarafından ilk teknik çalışmalarına başlanmıştır. Ancak İkinci Dünya Savaşı nedeniyle bu çalışmaların aksadığı görülmektedir. Televizyon yayıncılığında savaş sonrası daha çok eğlenceye yönelik program türleri ön plana çıksa da kısa sürede televizyon haberciliği önemli bir boyuta ulaşmıştır.Çalışmada radyonun ve televizyonun kısa bir tarihinden yola çıkarak; radyo ve televizyon haberciliğinin gelişimi, radyo ve televizyon haber yazım teknik ve kuralları, haberin dili ve sunumu teorik bir çalışma olarak ele alınacaktır. Ayrıca televizyon haberciliğinde görüntü kaynakları yine teorik bir yöntemle incelenecektir.