İmmobil Geriatrik Hastalarda Pasif Egzersizlerin Önemi - Şensöz, Şenay; Budak, Serkan (Kas İskelet Sistemi ve Kemik Sağlığı, 2024)
İmmobil geriatrik hastalarda pasif egzersizlerin önemi ayrıntılı bir şekilde bu bölümde ele alınmıştır. İmmobil hasta, çeşitli sağlık sorunları nedeniyle en az üç gün boyunca bağımsız hareket edemeyen ve günlük yaşam aktivitelerini gerçekleştiremeyen bireyler olarak tanımlanır. Bu durum, nörolojik, solunum, kas-iskelet sistemi hastalıkları gibi nedenlerle ortaya çıkabilir. İmmobil hastalarda görülen yaygın sorunlar arasında kas atrofisi, eklem kontraktürleri, cilt lezyonları, solunum problemleri ve psikolojik rahatsızlıklar yer almaktadır. Bu sorunları hafifletmek amacıyla pasif egzersizler önemli bir tedavi yöntemi olarak kullanılmaktadır. Pasif egzersizler, özellikle hareket yeteneğini kaybetmiş hastalarda eklem hareket açıklığını (ROM) koruyarak kontraktürleri önler, kas gücünü destekler ve venöz dolaşımı iyileştirir. Böylelikle, immobil hastaların yaşam kalitesi artırılır ve bası yarası gibi komplikasyonlar en aza indirilir. Egzersizler genellikle uzman sağlık profesyonelleri tarafından uygulanmalı ve hastanın ağrı eşiğine dikkat edilerek gerçekleştirilmelidir. Literatür, erken dönemde başlanan pasif egzersizlerin hastaların bağımsızlığını artırdığını ve iyileşme sürecini hızlandırdığını göstermektedir. Pasif egzersizlerin etkinliği, multidisipliner bir yaklaşım gerektiren kapsamlı bakımın bir parçası olarak vurgulanmaktadır. The importance of passive exercises in immobile geriatric patients is discussed in detail in this section. Immobile patients are defined as individuals who, due to various health conditions, are unable to independently perform daily living activities for at least three days. This immobility may result from neurological, respiratory, or musculoskeletal disorders, among other causes. Common complications in such patients include muscle atrophy, joint contractures, skin lesions, respiratory difficulties, and psychological disturbances. Passive exercises are utilized as a therapeutic intervention to mitigate these issues. In particular, passive exercises help maintain the range of motion (ROM) in joints, prevent contractures, enhance muscle strength, and improve venous circulation, thereby reducing the risk of complications such as pressure ulcers. Consequently, the quality of life for immobile patients is improved. These exercises should be administered by trained healthcare professionals, with careful attention to the patient’s pain threshold. The literature suggests that early initiation of passive exercises enhances patient independence and accelerates the recovery process. The effectiveness of passive exercises is underscored as part of a multidisciplinary approach to comprehensive care, highlighting their role in improving functional outcomes in immobile geriatric patients.