Rönesans Döneminde Çokseslilik ve Armoni - Öztutgan, Kaan (Klasikten Çağdaşa Armonide Güncel Yaklaşımlar, 2024)
Yeniden doğuş anlamına gelen “Rönesans”, Orta Çağ’ın katı, bağnaz, bilimden uzak, insan ruhunu dizginleyen uygulamalarına bir tepki olarak ortaya çıkmış ve sanat da dâhil olmak üzere insanı ilgilendiren her alanda etkisini göstermiştir. Bu alanlardan biri de müziktir. Müzik tarihi açısından değerlendirildiğinde Rönesans’ta çokseslilik konusunda yaşanan gelişmeler oldukça önemlidir. Bu dönem içerisinde, hız kazanan çoksesliliğe yönelik bazı teorik temellerin atılmış olması ve bu teorik bilgilerden halen yararlanılıyor olmamız, bahsi geçen önem durumunu ortaya koyabilecek nedenlerden yalnızca birkaçıdır. Çoksesliliğin yalnızca koro müziği ile sınırlı kalmayıp çalgı müziğine doğru eğilim göstererek ivmelenmesi ve bu ivmenin yüzyıllar içerisinde gelişim göstermesi bugünkü batı medeniyetine has müziğin ortaya çıkmasına katkı sağlamıştır. Müziği polifonik yapıya taşıyan en temel unsur, kontrpuan tekniğinin ustaca ve yeniliklere açık biçimde kullanılmış olmasıdır. Bu sayede her ne kadar ezgi odaklı bir müzik anlayışı ağırlıkta olsa da dikey eksenin (armoni) varlığı ve etkisi keşfedilmiştir. Hatta Rönesans dönemi eserlerinde, bugünkü sistematikle olmasa da üç sesli akorlar ve bu akorların birinci çevrimleri kullanılmıştır. Dolayısıyla klasik batı müziği ile ilgilenen herkesin Rönesans ve Rönesans’ta güçlenmiş olan çokseslilik konusunda az ya da çok bilgi sahibi olması gerektiği düşünülmektedir.