Rasmussen Sendromu - Özçelik, Ayşe Aysima (Canpolat, Temel Pediatrik Epilepsi, 2024)
Rasmussen ensefaliti (RE) ilk olarak 1958 te beyin cerrahı Theodore Rasmussen ve meslektaşları tarafından tanımlanmıştır. Rasmussen ensefaliti, serebral hemisferlerin tek taraflı ilerleyici nörodejenerasyonla sonuçlanan, nadir görülen, kronik inflamatuar bir beyin hastalığıdır. Enflamatuar sürece, ilaca dirençli parsiyel epilepsi ile ilişkili olarak etkilenen hemisferde ilerleyici fonksiyon kaybı eşlik eder. Tedavinin amacı nöbetlerin sayısını ve şiddetini azaltmak, nörolojik hasarın ilerlemesini durdurmaktır. Etyolojide immün ve inflamasyon sürecin etkisi düşünüldüğü için immünsupresif ve immünomodülatör tedavinin süreci yavaşlatması, baskılaması amaçlanmaktadır. Rasmussen encephalitis (RE) was first described in 1958 by neurosurgeon Theodore Rasmussen and his colleagues. Rasmussen encephalitis is a rare, chronic inflammatory brain disease that results in unilateral progressive neurodegeneration of the cerebral hemispheres. The inflammatory process is accompanied by progressive loss of function in the affected hemisphere, which is associated with drug-resistant partial epilepsy. The aim of treatment is to reduce the number and severity of seizures and stop the progression of neurological damage. Since the effect of the immune and inflammatory process is considered in the etiology, immunosuppressive and immunomodulatory treatment is aimed to slow down and suppress the process.