Sifilitik Aortit - Karaduman, Ahmet (Aorta ve Hastalıkları, 2024)
Treponema pallidum'un neden olduğu sifilitik aortit, prevalansı azalmış olsa da önemli bir klinik varlık olarak kalmaktadır. Bu spiroket, aort duvarını invaze eder ve aort duvarının kas ve elastik liflerinin nekrozuna ve obliteratif endarterite yol açan inflamatuar bir yanıt oluşturur. Sonuç olarak, aort anevrizması, aort kapak yetmezliği, aort kökü dilatasyonu ve koroner ostial stenoz gibi ciddi komplikasyonlar ortaya çıkabilir. Tarihsel olarak, kardiyovasküler sifiliz 20. yüzyılın başlarında yaygındı ve çalışmalarda önemli insidanslar bildirilmiştir. Erkeklerde ve düşük sosyoekonomik gruplarda daha yaygındır. Hastalık süreci genellikle bakterilerin hematogen yayılımıyla başlar, inflamatuar değişikliklere, adventisyal skarlaşmaya ve yamalı medial nekroza yol açar. Asimptomatik aortit, en yaygın form olmasına rağmen reaktif serolojik bulguların veya karakteristik radyografik özelliklerin olmaması nedeniyle tanısal zorluklar sunar. Aort anevrizması, daha az yaygın olmakla birlikte, sifilitik aortitin kritik bir belirtisini temsil eder. Standart tedavi, cerrahi müdahale ve penisilin ile antibiyotik tedavisini içerir ve bu, geç dönem sifilizin morbidite ve mortalitesini önemli ölçüde azaltmıştır. Tedavi edilmeyen sifilitik anevrizmalar kötü prognoza sahiptir ve 2 yıllık mortalite oranı %80'in üzerindedir. Sonuç olarak, tersiyer sifiliz ağırlıklı olarak asendan aortayı etkiler ve belirgin bir etiyoloji olmaksızın asendan aort anevrizması olan hastalarda sifiliz ayırıcı tanıda düşünülmelidir. Syphilitic aortitis, caused by Treponema pallidum, remains a significant clinical entity despite its decreased prevalence. This spirochete invades the aortic wall, inducing an inflammatory response that leads to obliterative endarteritis and necrosis of the aortic wall's muscular and elastic layers. Consequently, severe complications such as aortic aneurysm, aortic valve insufficiency, aortic root dilation, and coronary ostial stenosis can occur. Historically, cardiovascular syphilis was prevalent in the early 20th century, with studies reporting significant incidences. It is more common among males and individuals from lower socioeconomic backgrounds. The disease process typically begins with the hematogenous spread of the bacteria, resulting in inflammatory changes, adventitial scarring, and patchy medial necrosis. Asymptomatic aortitis, although the most common form, poses diagnostic challenges due to the lack of reactive serological findings or characteristic radiographic features. Aortic aneurysm, though less common, represents a critical manifestation of syphilitic aortitis. The standard treatment includes surgical intervention and antibiotic therapy with penicillin, which has significantly reduced the morbidity and mortality associated with late-stage syphilis. Untreated syphilitic aneurysms have a poor prognosis, with a 2-year mortality rate exceeding 80%. In conclusion, tertiary syphilis primarily affects the ascending aorta, and syphilis should be considered in the differential diagnosis for patients presenting with ascending aortic aneurysms without an apparent etiology.