Hemoroidal Hastalık ve Longo Prosedürü - Tunçer, Adem (Güncel Genel Cerrahi Çalışmaları VI-Güz, 2024)
Hemoroidal hastalık (HH), anal yastıkların patolojik olarak genişleyip kanla dolması sonucu ortaya çıkar ve hastalarda belirgin rahatsızlıklara yol açar. Hemoroidler; iç, dış ve karma tip olmak üzere sınıflandırılır. İleri yaş, kronik kabızlık, gebelik, yetersiz lif tüketimi ve yanlış dışkılama alışkanlıkları hemoroidal hastalığın etiyolojisinde önemli rol oynar. Klinik olarak en yaygın belirtiler arasında ağrısız rektal kanama, perianal kaşıntı ve şişlik yer alırken, ileri vakalarda prolapsus ve defekasyon sırasında rahatsızlık görülebilir. Tanı sürecinde, fiziksel muayene, anoskopi ve kolonoskopi gibi yöntemler kullanılarak benzer belirtilere sahip maligniteler ve inflamatuar bağırsak hastalıkları gibi diğer anorektal patolojiler ekarte edilir. Tedavi, hastalığın ciddiyetine göre şekillenir ve diyet değişiklikleri, farmakolojik ajanlar ile cerrahi girişimler arasında değişir. Cerrahi yöntemler arasında 1997’de geliştirilen Longo prosedürü dikkat çeker. Bu yöntem, prolabe dokuyu sirküler stapler aracılığıyla anatomik pozisyonuna döndürür ve dış yara oluşumunu önler. Longo prosedürünün avantajları arasında daha az postoperatif ağrı, hızlı iyileşme ve düşük kanama riski bulunur. Ancak, geleneksel hemoroidektomi yöntemlerine kıyasla nüks oranı ve pelvik sepsis gibi komplikasyon riskleri daha yüksektir.Tüm dezavantajlarına rağmen Longo prosedürü, ileri düzey hemoroidal hastalık vakalarının tedavisinde etkili ve minimal invaziv bir seçenek sunar. Kısa iyileşme süresi ve ameliyat sonrası konforu artırması, bu yöntemi geleneksel cerrahi tekniklere kıyasla tercih edilir hâle getirmektedir. Hemorrhoidal disease (HD) arises from the pathological enlargement and engorgement of anal cushions with blood, leading to significant discomfort. It is categorized into internal, external, and mixed types. Contributing factors include advanced age, chronic constipation, pregnancy, poor dietary habits, and inadequate defecation practices. The primary clinical manifestations involve painless rectal bleeding, pruritus, and perianal swelling, with severe cases presenting with prolapse and discomfort during defecation. The diagnostic process encompasses a thorough physical examination, anoscopy, and colonoscopy to exclude differential diagnoses such as malignancies and inflammatory bowel diseases. Treatment modalities vary according to the severity of the condition, ranging from lifestyle and dietary modifications to pharmacological interventions and surgical techniques. Among surgical interventions, the Longo procedure, introduced in 1997, has gained prominence. This technique utilizes a circular stapler to reposition prolapsed tissue and restore anatomical continuity without external incisions. The Longo method is associated with several advantages, including reduced postoperative pain, expedited recovery, and minimal bleeding. However, it also carries a higher recurrence rate and the potential for complications, such as pelvic sepsis, compared to conventional hemorrhoidectomy. Despite these limitations, the Longo procedure remains a valuable, minimally invasive option for the management of advanced cases. It offers improved patient outcomes by minimizing recovery time and enhancing postoperative comfort, thereby establishing itself as a favorable alternative to traditional surgical approaches.