Sanatıyla İyileşen Sanatçılar - Yarımoğlu, Elif (Sanatın İyileştirici Gücü 3 Farklı Bakış Açılarıyla Sanat ve İyi Oluş, 2024)
Sanat içimizdeki iyileştirici gücün dışavurumu için önemli bir araç konumundadır. İyileştirme gücü, sanatçının eseri ile izleyici arasında gerçekleşirken, aynı zamanda sanatçının kendini iyileştirme yöntemlerinden biri olarak da sanat tarihinde çokça örnekleriyle karşımıza çıkar. Hatta kimi zaman bu durumun doğrudan sanatçının kendini şifalandırma yöntemi olduğunun da altını çizmek gerekir. Şifa, kronolojik bir zaman çizelgesi veya bitiş noktası olan düz bir çizgide değil, esasında içsel bir yolculukta karşılaşılan çoklu bir sürecin spiritüel ürünüdür. Süreci vurgulayan bir kavram olarak “süre; sınırları geçirgen, amorf ve birbiri içinde eriyen anların bir kaynaşması, bir dağılımıdır.” Sanatçının yaşam deneyimi, belleğine kazınan anlar, sürenin kendinde korunma halini katmanlar biçiminde izleyicisine gösterir. İzleyici, sanatçının dışavurumuna tanık olan yansıtıcı bir görevi üstlenmektedir. İyileşme ve/veya şifa etkileşimle paylaşılan ve çoğalan özellikleri kendinde taşımaktadır. İyi olma hali dediğimiz şey iyi bir yaşamı beraberinde getirir. Bu araştırmada da vurgulanmak istenen, sanatçının kendi yaratım potansiyeli ile gerçekleştirdiği iyileştirici dışavurumun, aslında kendinde bir şifaya da neden olması yönündedir.